Έγκλημα και τιμωρία στην Τούμπα!

Σήμερα είδαμε (δυστυχώς) ένα παιχνίδι παρωδία, χωρίς αρχή μέση και τέλος, και αυτό γιατί πολύ απλά δεν αποκτήσαμε ποτέ ρυθμό στο παιχνίδι. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Δικέφαλος παρατάχθηκε με ένα 4-2-3-1 στα χαρτιά, με τους συνήθεις υπόπτους να απαρτίζουν την αρχική ενδεκάδα, χωρίς κάποια έκπληξη αν κάνεις σκεφτεί πως υπήρχε ήδη η απουσία των Καντουρί και Αντρίγια Ζίβκοβιτς. 

Η ομάδα μας ουσιαστικά δεν μπήκε ποτέ δυνατά στο παιχνίδι. Πρώτα από όλα έφταιξε η δική μας επιπόλαιη διάθεση πιστεύοντας μάλλον πως η νίκη θα έρθει με... κάποιον τρόπο, έναν τρόπο για τον οποίο δεν δώσαμε αφορμή να υπάρξει. Ελάχιστες τελικές σε ολόκληρο παιχνίδι, με ακόμα πιο λίγες να είναι τουλάχιστον απειλητικές. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν επικίνδυνος, ίσως να προσπάθησε αλλά δεν του βγήκε. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε η μοιραία στιγμή. Γνωρίζουμε πως το ποδόσφαιρο τιμωρεί, και ο ΠΑΟΚ έπρεπε να το ξέρει καλύτερα από τον καθένα. Ο Κρέσπο γύρισε με μια άθλια κεφαλιά στον Ζίβκοβιτς, και εκείνος δεν βρήκε την μπάλα με αποτέλεσμα να αφήσει τον αντίπαλο παίκτη και την εστία μας πρόσωπο με πρόσωπο. Έχεις έναν παίκτη, τον Σβαμπ, και περιμένεις να βγάλει το μαγικό ραβδί και να τα κάνει όλα μόνος του, όμως δεν είναι έτσι. Δεν υπάρχουν αυτοματισμοί, και σήμερα δεν υπήρξε τίποτα. Δεν θέλω να μιλήσω για γενικά, όμως το σημερινό ήταν πραγματικά τραγωδία. Ας ελπίσουμε να μην είναι και η αφορμή για μία ολόκληρη σεζόν ακόμα υπό την σκιά μας. Ακούσαμε πολλά λόγια αυτές τις μέρες, ακούσαμε τα πάντα, αλλά εμείς θέλουμε να βλέπουμε, και σήμερα δεν είδαμε. 

Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω οχι ως δικαιολογία αλλά ως δεδομένο πως μάλλον όλοι μας πήραμε το μήνυμα για την διαιτησία που θα ακολουθήσει, αν εμείς δεν κάνουμε κάτι ώστε να αποκτήσουμε ποδοσφαιρικό θράσος, δεν θα βγει η μέρα.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια