Ο δικός μας ΠΑΟΚ δεν χάνει ποτε

Ο ΠΑΟΚ της καρδιάς μας, ο ΠΑΟΚ που θέλουμε να βλέπουμε, ο αγωνιστής ΠΑΟΚ ήταν σήμερα στου Ρέντη. 
Αν και έχασε το πρώτο σετ το γύρισε σε 2-1.
Αν και έχανε 6-3 στο τάι μπρεικ το γύρισε σε 11-9 αλλά τελικά έχασε στη λεπτομέρεια. 

Ο ΠΑΟΚ της καρδιάς μας ήταν χθες και στο Παλατάκι και έχασε και πάλι μαχόμενος στο τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης κόντρα σε ομάδα με πολλαπλάσιο μπάτζετ και άλλες αγωνιστικές απαιτήσεις για φέτος.

Ο ΠΑΟΚ που μας προκαλεί ναυτία απογοήτευσης και συναισθήματα απόγνωσης είναι αυτός που βλέπουμε τελευταία επί σειρά αγωνιστικών στο ποδόσφαιρο.
Αυτός που είδαμε και σήμερα. 
 
Ένας ΠΑΟΚ που ξέχασε να δαγκώνει. 

Για μία ακόμη φορά μπήκαμε στο γήπεδο για να επιβεβαιώσουμε ότι μπορεί να έχουμε καλύτερη ομάδα από τον αντίπαλο αλλά δεν ξέρουμε να τον κερδίσουμε.

Και πάλι για ένα ολόκληρο ημίχρονο ο ΠΑΟΚ κυριαρχούσε.
Και πάλι έφαγε γκολ στη μοναδική φάση που έβγαλε ο αντίπαλος.

Και στο δεύτερο ημίχρονο  δεν άλλαξαν πολλά έστω κι αν ο Παναθηναϊκός  βελτίωσε κάπως την απόδοσή του.
Και πάλι φάγαμε γκολ στη πρώτη φάση.

Και τρέχαμε να φτάσουμε να πιούμε νεράκι στο τέλος, όπως και με τον αρη.

Τι να το κάνεις αυτό το έργο.
Γιατί οι παίκτες δε βγάζουν ψυχή?
Γιατί δεν ματώνουν τη φανέλα? 
Γιατί τρώμε τόσο εύκολα το γκολ?

Δεν με ενδιαφέρει η δεύτερη θέση. 
Αυτή αποτελεί όνειρο εκείνων που την έβλεπαν μια ζωή μόνο στο σινεμά. 

Με ενδιαφέρει να ξαναδώ τον ΠΑΟΚ στο γήπεδο.
Να αρχίσει να ξαναδαγκώνει τους αντιπάλους.
Να ξαναεπικρατήσει το πνεύμα του νικητή.
Να φοβάται ο άλλος το βλέμμα των παικτών.
Να κερδίζουν πλάγιο, να κάνουν τάκλιν και να πανηγυρίζουν.
Δεν αντέχεται αυτός ο αναιμικός ΠΑΟΚ. 
Μπορείτε να τους έχετε όλους για πλάκα κι, όμως, εντέλει τη πλάκα σας τη κάνουν οι άλλοι.

Δημοσίευση σχολίου

1 Σχόλια